Voortschrijdende Inzichten

Verrassende onderwerpen | Nieuwe invalshoeken

Silvana Magnano bij IMDb

Riso Amaro

Als we spreken over films dan mag een hoogtepunt uit de Italiaanse naoorlogse cinema niet ontbreken. Toen de oorlog eenmaal was afgelopen, kwam de periode met naoorlogse films waarin de oorlog nog wel een belangrijke of in ieder geval een herkenbare rol speelde. Het leverde prachtige films op als 'Irgendwo in Berlin' uit 1946 van Gerhard Lamprecht en 'Germania anno zero' uit 1948 van Roberto Rosselini. Beide films zijn op locatie in Berlijn opgenomen, waarbij door de nog aanwezige verwoestingen weinig decor nodig was. Al snel kwamen ook de films waarbij de oorlog weliswaar prominent aanwezig was maar waarin ook al een opstapje naar de koude oorlog werd gelegd. Dit leverde mooie films op als 'The third man' van Orson Welles uit 1949. Het was ook de tijd van film noir, de existentialistische films die na de oorlog in de Verenigde Staten werden gemaakt. En in Italië was er een nieuwe stroming onder de naam van neorealisme. Het ging om films waarin de naoorlogse werkelijkheid van gebrek en opbouw openhartig, bijna ruw werd benaderd. Cynisme, zelfzucht, criminaliteit maar ook idealisme waren aspecten van deze films. Ja, het was een zwarte wereld met soms een sprankje hoop.

Riso AmaroEn zo komen we op Silvana Magnano (niet te verwarren met collega actrice Anna Magnani). Silvana Magnano, geboren in 1930, was de dochter van een Siciliaanse treinconducteur en een Engelse vrouw van onbekende herkomst. Zij debuteerde als filmactrice met een kleine rol in in 1945 in 'Le jugement dernier'. Magnano zou wereldberoemd worden met haar rol van Silvana in de neorealistische klassieker 'Riso Amaro' (Bittere rijst) uit 1949. Het verhaal draait om twee kleine criminelen en een bijbehorende vrouw die om de politie te ontlopen, zich voegen bij een groep werkers in de rijstvelden. Daar ontmoeten zij de boerendochter Silvana en de soldaat Marco. Er ontspint zich een drama van bedrog, liefde, diefstal en uiteindelijk een moord. Silvana domineert onmiskenbaar het schrem met haar nauwelijks verholen erotiek.

Silvana zou dit succes twee jaar later evenaren met haar hoofdrol in 'Anna'. Anna is een non en verpleegster met een belast verleden als danseres en zangeres in een nachtclub. Ooit was ze verloofd met Andrea, maar ze was ook verliefd op Vittorio de eigenaar van de nachtclub waar ze optrad. Vittorio trachtte echter haar te verkrachten waarop Andrea Vittorio vermoordde. Andrea wordt veroordeeld en Anna besluit het klooster in te gaan. Op een dag wordt Anna ingehaald door haar verleden, als een van haar patiënten Andrea blijkt te zijn. Hij probeert haar te overreden om bij hem terug te komen. Dan gebeurt er een ernstig treinongeluk en Anna beseft dat ze zich aan haar taak als non moet wijden. Deze film bevat de beroemde scène waarin Anna in de nachtclub het leid 'El negro zumbon' zingt met een heerlijk uitdagende en erotische uitstraling. Let vooral ook op de magnifieke uitlichting.

Silvana Magnano werd duidelijk om haar uiterlijk gepromoot, maar kon uiteindelijk niet op tegen haar 'rivalen' Gina Lolobrigida en Sophia Loren. Silvana Magnano was getrouwd met de fameuze filmproducer Dino de Laurentius met wie ze vier kinderen had. Haar carrière zou op latere leeftijd nog een laat oplevingkje kennen toen zij in 1984 een rol had in de sciencefictionklassieker 'Dune'. Silvana Magnano stierf in 1989.

De scène uit de film 'Anna' met het lied 'El negro zumbòn'

The player will show in this paragraph

Affiche voor de film 'Anna'Scène uit de film 'Anna'