Voortschrijdende Inzichten

Verrassende onderwerpen | Nieuwe invalshoeken

Wim Landman

Wim Landman

Uit: Martin Bremer, Nederlandse sportsuccessen, Leeuwenzegel-margarine, 1954.

Wim Landman
Wim Landman op een verzamelplaatje

Zwarte panters. De tweede, Wim Landman

De erenaam de Zwarte Panter voor Frans de Munck wordt in het Rotterdamse betwist. Volgens sommigen zou niet Frans de Munck maar Wim Landman de Zwarte Panter zijn. Of volgens andere lezingen zou Wim Landman deze titel al hebben gehad, voordat Frans de Munck er zich mee tooide. Feit is in ieder geval dat ook het leven van Wim Landman de nodige opmerkelijkheden bevat, met als tragisch hoogtepunt zijn dood. 'Op donderdag 27 juni 1975 rijdt Wim Landman in Rotterdam naar het Centraal Station. De voormalige doelman van Neptunus, Sparta, de 'wilde' Profclub Rotterdam, Holland Sport, SHS en het Nederlands elftal parkeert zijn auto netjes in een vak. Hij loopt naar een perron en springt voor een trein. Wim Landman, 54 jaar, is op slag dood.' Dit schrijft Matty Verkamman in een stukje onder de titel 'De zelfmoord van Wim Landman. Ondergang van een topkeeper'.

Het begin van de voetbalcarrière van Wim Landman ligt ruim 30 jaar eerder. In 1943 schrijft sportjournalist Van Emmenes een stukje in De Sportkroniek, het blad van de Nederlandsche Voetbalbond, over een denkbeeldig Nederlands elftal. Van Emmenes: 'Voor het doel zouden momenteel drie spelers in aanmerking komen: Wille, Kraak en Landman - drie jonge spelers die elkaar in virtuositeit met betrekking tot het voorkomen van zeker schijnende doelpunten weinig ontlopen.' Landman speelt in die periode bij de Rotterdamse club Neptunus. Na de oorlog verhuist hij naar het eveneens Rotterdamse Sparta. Alhoewel Nederland officieel amateurvoetbal kende, was het niet ongebruikelijk om goede spelers onder de tafel te betalen. Naar verluidt was de overstap van Landman van Neptunus naar Sparta ingegeven door financiële motieven. Landman nadert na de oorlog inderdaad het Nederlands elftal, maar heeft de pech dat de keuze lange tijd op Piet Kraak valt.

Maar als Piet Kraak dan eindelijk eind 1952 het veld ruimt, krijgt Wim Landman zijn kans. Op 15 november 1952 staat hij onder de lat van het Nederlands elftal in een wedstrijd tegen de Engelsen. vier wedstrijden slechts duurt het avontuur. Dan valt de keus op Lieuwe Steiger van PSV; dit tot grote woede van Landman. Hij zegt hier zelf over: 'Voor die wedstrijd tegen Noorwegen speelde ik in Nijmegen met het voorlopig Nederlands elftal tegen Borussia Dortmund. We wonnen met 3-1 en de heren van de Keuze Commissie maakten mij een compliment voor mijn spel. En wat hoorde ik vier dagen later? Dat Steiger in het doel zou staan tegen Noorwegen. Ik zette meteen een streep onder mijn loopbaan. Nog één keer ben ik gaan trainen bij Sparta, maar vervolgens heb ik mijn koffertje in de hoek gesmeten en besloot ik nooit meer een stap op een voetbalveld te zetten.' Hij voegt de daad bij het woord en keert het voetbal de rug toe.

De derde, Ergilio Hato